Allereerst dank voor ieder die mij op mijn verjaardag verrast heeft. Heel erg hartverwarmend als je zo ver weg zit. Kun je je toch jarig voelen. Kan me niet herinneren dat ik ooit van huis ben geweest op deze dag. Maarja het vooruitzicht maakt alles goed. Een glimp van Antarctica opvangen is niet ieder gegeven. Zo gezegd een fantastisch kado.
Ik ben nu hier op de 5e dag in BA. Een grote stad met Zuid Amerikaanse allure. Een tikje wat Parijs is. De stad van de tango, en natuurlijk MAXIMA. Veel statige gebouwen, een boulevard met wel 12(!) rijbanen, en niet als minste, versierd met prachtige Argentijnse vrouwen ofwel Argentinas (meestal blond, maar voor de geintersseerden, altijd slank). De stad moet je beleven door door allerlei buurten te slenteren. Ook een taxiritje dwars door de stad vind ik om te genieten. Kost een habbkrats. Heerlijk zomer hier ook, zo tegen de 30 gr. Lekker luieren in een of ander park... Even langs Evita gaan, een prachtig kerkhof trouwens met prachtige "zerken". Hoewel zerken is een belediging, ware architectuur is het. Evita´s graf is ook meteen het drukst. Verplicht in de rij gaan staan... Ander historisch plekje in BA voor de voetballiefhebbers: het stadion. WK 78 wie weet het niet... Rensenbrink! op de p... !!! raar gevoel. Diego Armando staat statig in de entree te pronken. Argentijns trots.
Maar het gevoel overheerst om nu te vertrekken, adios nonino, adios Buenos
Aires. Op naar Antarctica.
Muchas requirdas, Joop
Ik ben weer terug in de wereld. Na tien dagen Antarctica voelt het zo. Het is niet alleen de ervaring van op Antarctica zijn, maar ook alles wat eromheen speelt. Zoals het leven op een vrij beperkte ruimte van een (relatief klein) schip, het door elkaar geschud worden door de golven, de medereizigers (een dikke 40) die je diezelfde 10 dagen om je heen hebt, het expeditie team waar je mee te maken hebt, de russische crew. Het dagpatroon van drie (!) keer eten, klaarmaken voor de verschillende landingen (dwz aan land gaan met de Zodiacs = rubber motorboten), het samenzijn in de bar, briefings, lezingen etc. De eerste en laatste 2 dagen zijn zowiezo reisdagen om de Drake Passage over te steken. Dit is het stuk wat je moet overbruggen om vanuit Ushuaia (Arg) Antarctica te bereiken. Het is een van de ruwste zeeen ter wereld. Hier komen nl. 2 ocenanen bij elkaar in de trechter Z-Amerika en Antarctica.
Aan het begin, (don 7 febr.) maak je voor het eerst kennis met je medereizigers. Je slaapt in hetzelfde hotel in Ushuaia en doet een dagexcursie naar Nat park Tierra del Fuego, wat ik overigens al eerder bezocht tijdens m´n Patagonia reis in 98. Nogal wat gepensioneerde paren, maar ook wat jongere mensen in de 40-55 range. Als enige nederlander tussen amerikanen, new zeelanders, australiers, zuid afrikanen. Nog een man of 10 europeanen, zweden, UK, hongarije. Anschluss is al snel gemaakt met de wat jongere garde. Goed gezelschap in ieder geval. Laat in de middag, om vier uur, aan boord van de Akademic Shokalskiy op de pier van Ushuaia. Ons expeditie team staat ons al op te wachten. Het gaat echt beginnen!
De Shokalskiy is een relatief klein schip geschikt voor ruim 40 gasten. Klein betekent gevoeliger voor de Drake Passage golven, maar ook beter manoevreerbaar in de wateren van Antarctica. Je kunt overal voor anker gaan, wat de grotere schepen niet lukt. De sfeer aan boord is intiemer, je kent min of meer alle gasten en het exp. team incl. crew. Bovendien duurt het overzetten aan land niet lang, en mogen alle gasten ook werkelijk aan alle landingen meedoen en is het aan land geen "koppenlopen". Bij de grotere schepen is het anders. Het is er b.v. niet altijd mogelijk dat alle gasten mogen landen. Als je de Shokalskiy zo ziet liggen aan de kade lijkt het echt een klein schip. Een speeltje voor de Drake golven... Niet aan denken.
Alles aan boord ziet er netjes uit. De cabines zijn niet ruim maar OK. Het bed smal maar ligt goed. Genoeg ruimte om je spullen op te bergen. Ik mag de cabine delen met onze "bird watcher" Tony, deel van het expeditie team, een rasechte Brit incl. bijbehorende gortdroge britse Monthy Pyton humor. De rugzak staat al netjes in de cabine, ook dat is al netjes geregeld. Het voelt echt spannend. Het gaat echt gebeuren. Echt naar Antarctica! Maar ook: overgeleverd aan de Drake Passage. Wat zal dat brengen? Ik heb mijn pleister tegen zeeziekte al achter m´n oor geplakt. Op hoop van zegen, want mijn zeeziekte - staat van dienst is niet denderend. Om half zes is het zover, we gaan LOS! Behouden vaart.
De eerste avond is er introductie in het kleine auditorium. Tevens een heuse ramp oefening die gaat tot en met het plaatsnemen in en starten van de noodsloepen. Een ervaring op zich. De weerberichten op de Drake zijn niet ongunstig zover. Voor we de Drake echt gaan voelen duurt het nog even. Het zal in de loop van de nacht zijn. Met een goed gevoel naar bed.
Ik schrik wakker. Waar ben ik? Wat voel ik toch? Word achterover in het bed gedrukt en weer naar voren. Alles beweegt zoals het niet hoort te bewegen. Dit is het dus. De Drake. Kan niet meer terug, moet door, moet door... Even een kloten gevoel, van ik wil eruit. Even maar gelukkig. Ik voel me niet ziek. Even naar de WC dan maar. Het lijkt wel of ik gezopen heb, moet me elke stap vastpakken. Snel genoeg kan ik de slaap weer vatten. De volgende morgen het aantal mensen aan het ontbijt aardig uitgedund. Liggen plat op hun kamer. Het zou een aantal dagen duren voordat sommigen weer opduiken. De scheepsdokter blijkt de handen vol te hebben. De oorpleister helpt geweldig, heb nergens last van. Deze twee Drake dagen wordt er vanalles georganiseerd voor de gasten. Waaronder excellente voordrachten van het exp. team over b.v. de vogels, zoogdieren, geografie en historie van Antarctica. De meesten van hen draaien al jaren mee in het expeditie leven van Antarctica. Ieder heeft zo zijn eigen specialisme. Het is mooi het enthousiasme van deze mensen te zien: een van hen staat zelfs te springen achter de overhead projector. Antarctica is hun leven, en anders zou je het ook niet volhouden dit scheepsleven vier maanden lang. Ook worden films getoond over Antarctica. Om de tijd door te komen is het het beste aan alle aktiviteiten deel te nemen en voor de rest jezelf door de dag heen te lezen en eten. Als er wat te zien is wordt dat omgeroepen over de intercom. Vooral onze Tony de vogelaar hangt geregeld aan de intercom. Als er ook maar het minste spoor van een vogel rond het schip zichtbaar is... Op ons schip is er een open brug policy. Dwz je mag in de stuurhut verblijven waar gevaren en genavigeerd wordt. Je hebt er een prachtig zicht over de zee en je staat er warm en droog. Omdat dit gedeelte hoog op het schip is, is het niet de minst deinende plek. Met ontbijt en 2 volwaardige maaltijden kom je niets tekort. Het is een klein wonder dat onder deze omstandigheden de borden op goede plek op tafel terecht komen zonder ongelukken. Het is eigenlijk gewoon een hondeleven, werken op zo´n schip in de keuken. Om een idee te geven hoe zo´n schip op en neer gaat: zo´n 20 graden naar links en rechts om de langsas van het schip, met soms uitschieters naar 30 graden. Ondanks dat je je niet ziek voelt, begint dit patroon van door elkaar geschud worden na 2 dagen aardig te vervelen. Er lijkt geen eind aan te komen. Er komt tevens een hardnekkige kuch opzetten die de komende dagen zou uitgroeen tot een zeer hardnekkige verkoudheid. Er zijn momenten dat je dit scheepsleven vervloekt. Het vechten tegen de bewegende scheepswanden als je loopt, de kleine ruimtes, smalle gangen, de WC waar je bijna vanaf rolt, de beperkte leefvrijheid, die zelfde gezichten... Douchen hoef je helemaal niet te proberen. Dat betekent nl. achter de douchestraal aanhollen ipv onder de douche staan. Nee, ik zal nooit een scheepsmens worden.
Op zaterdag tegen het einde van de middag zijn de eerste ijsbergen in zicht! Het weer is prachtig. Wat zijn ze gigantisch. Tegen de avond de eerste landing. De prachtige parkers (pooljassen) die we gekregen hebben zitten heerlijk. We mogen ze na de trip houden. Het loopt allemaal gesmeerd. Aan land gaan met de Zodiacs is geen probleem. Eerste confrontatie met pinguins. En pinguin poep. Want het zijn vetzakken. Soms een enorme stank. De jongen zijn al aardig groot. Soms zie je nog een heel klein kuiken, maar de vraag is of ze kunnen overleven voor de winter begint. Het observeren van het pinguinleven is een hele belevenis. Ze storen zich niet aan je aanwezigheid, gaan gewoon hun gang. Kuikens die hun moeders achterna rennen voor wat eten, kuikens die onderling bezig zijn, een enorm kabaal. Sommige nieuwsgierige exemplaren komen naar je toe en raken je aan.
De komende dagen zullen we verschillende landingen maken, laveren in smalle kanalen, aanleggen in mooie baaien, Zodiac cruisen tussen de ijsbergen en dicht bij enorme gletchers komen. Enorme bergmassieven. We zullen verschillende soorten pinguins te zien krijgen, zeeluipaarden zien die de Zodiac achtervolgen, zee olifanten. Verschillende soorten zeeleeuwen. En... walvissen. Als er iets is wat onvergetelijk is, zijn het walvissen. De eerste confrontatie is als we van een late landing terug komen. We zijn als een van de weinige Zodiacs op het water als vanuit de brug de melding binnenkomt van 2 Hubolds. We naderen ze tot een meter of 30 en komen vol boven water. Maken een aantal sierlijke duiken met de staart omhoog. De eerste keer dat dat gebeurt ben je zo genomen door het moment dat je niet eens een foto KUNT maken. Dit is toch het moment van je dromen. Oog in oog met walvissen. Dat geluid... De reis is nu al geslaagd en we zijn nog niet eens halfweg. Waar zijn ze gebleven? Onze rus aan het Zodiac roer weet ze weer feilloos te vinden. Nog een paar prachtige duiken volgen. Nu met bewijs op de plaat.
Een van de laatste dagen tijdens Zodiac cruise komt het tot een nieuwe confrontatie met walvissen. Zo ongeveer midden tussen de Zodiacs doemen ineens 3 Humbolds op. Bespelen als het ware de hele groep Zodiacs. Ze zwaaien met hun staarten en vinnen, komen naar boven, verdwijnen weer, en dat een aantal keren. Als je het niet gezien hebt geloof je het niet. De expeditie leden hadden dat na al die jaren nog nooit meegemaakt. Deze dieren moeten enorm intelligent zijn. Want ze komen precies midden tussen de boten naar boven, en brengen met hun bewegingen niemand van de boten in gevaar terwijl de afstand zeer klein is. Hun bewegingen zijn heel uitbundig maar ook heel beheerst. Je hoeft absoluut niet bang te zijn dat er iets gebeurt. Een van de exp leden kon heel mooi onze plek hier in Antarctica relativeren in dit opzicht: "geloof nou niet dat wij hier het wild leven aan het observeren zijn, nee, zij observeren ons. En als zij zin hebben om zich te laten zien dan doen ze dat, en alleen dan".
Op de allerlaatste dag worden we beloond met geweldig weer. We maken een landing op een van de mooiste plekken tot nu toe. Er is veel sneeuw en we lopen een berg op voor een prachtig uitzicht. Vervolgens varen we door het mooiste kanaal tot dusver, door zon overgoten. Hang uren over de boeg in de warme zon. Dit is Antarctica op zijn best. Waar is iedereeen eigenlijk? Laat dat ontbijt maar even zitten. Werkelijk een prachtige finale.
Na al deze fantastische ervaringen vergeet je dat het langzaam weer tijd wordt aan de terugreis te moeten beginnen. Opnieuw Drake Passage dus. Ook tijd om balans op te maken. Dat lukt maar moeilijk. Ik ben op Antarctica. Het lijkt niet echt door te dringen. Je leeft deze dagen in een ritme van eten, klaarmaken voor landing, Zodiac op, Zodiac af, weer omkleden, lezen, koffiedrinken, eten, weer omkleden...slapen. Het trekt als een roes aan je voorbij. De afscheids briefings, de dankwoorden doen je realiseren dat het einde echt nabij is, de laatste keren op de brug...
En zo sta je op zondagmorgen 8h opeens weer op de kade in Ushuaia en is alles voorbij. Verdwaasd sta je je medereizigers en expeditie leden de hand te schudden. 10 dagen lang waren ze deel van deze prachtige ervaring, en na vandaag zie je ze nooit meer terug. Het moet allemaal nog doordringen hoe bijzonder deze dagen waren en wat je hebt mogen meemaken. Ik was echt in Antarctica.
Nu ik dit schrijf zit ik in warm Santiago op het volgende avontuur te wachten. De trip naar Paaseiland. Een andere verlaten uithoek. Waarover meer.
Groeten, Joop
Allereerst bedankt ieder voor de reakties op de vorige mail. Het doet steeds goed om te zien dat jullie meeleven. En ik moet nu echt gaan beloven dat de fotopresentatie eens snel van de grond komt...
Welkom in Rapa Nui. Op het vliegveld wordt je verwelkomd met een geurige bloemenkrans. De polynesische invloed is meteen merkbaar. Ik ben inmiddels helemaal meegetrokken in het leeftempo van dit tropisch paradijsje. En dat tempo is laag, heel laag. Ik heb mijn stekje gevonden bij Residenciale Oscar. Resicenciale wil zeggen, bij mensen thuis logies en ontbijt. Heel bescheiden onderkomen bij Oscar maar zo ontzettend gastvrij. Voor mij alles wat ik nodig heb. Je hebt echt het gevoel een beetje bij de inlanders te horen. Een mooi overdekt terras en een tuin vol planten, avocado´s, bananen noem maar op, die voldoende schaduw bieden. De ontbijtjes van Oscar zijn onverslaanbaar. Koffie, verse sapjes (meloen,ananas,papaya..) toast, afgewisseld met kaasjes, tomaten, een eitje, ham of avocado´s, wat vers fruit. Iedere dag een andere combinatie. Onze Oscar was al eens ster op de nederlandse telvisie bij Yorin Travel. Ik heb hem wijsgemaakt dat ie de bekendste Rapa Nui in NL is. Dankzij Floor. Heel aangenaam gezelschap om mee door te komen, ook samen met de andere gasten. Waaronder NL koppel Laurens en Christina op wereldreis. Je kunt elkaar hier in Hanga Roa ook niet missen, dus we eten de nodige keren samen. Zij hebben nog een Antarctica reis voor de boeg, en nog een half jaar...
Jullie zien, ik doe dus eigenlijk heel weinig op dit eiland met de fameuze mystieke beelden (Moai). Gelegen 3700km ten westen v Chili (en daar ook toe behorend) en ter grootte van Ameland. Met rondom 2000 km helemaal niets, geen enkel eiland, een van de meest afgelegen plekken die er zijn. Een geweldige combinatie samen met het mysterieuze verleden van het eiland. Landgenoot Jacob Roggeveen ontdekte het in 1722 en gaf de befaamde naam Paaseiland omdat ie hier op Paaszondag aankwam. Hier heet het echt Rapa Nui en niets anders. Tot op vandaag is er heel weinig concreet bekend van het verleden van het eiland. Niets is gebaseerd op feiten. Waar de oorspronkelijke bewoners vanaf komnen is nog steeds een raadsel. Aangenomen wordt dat hier vroeger (800-1600) volken leefden die de beelden hakten uit de vulkaankraterrand midden op het eiland. Waarschijnlijk ter ere van voorvaderen. Alle beelden zijn ooit neergehaald door stamoorlogen. Ook vele zijn onafgemaakt en staan tegen de helling van de krater, de meeste tot hun middel of hoger in de grond. De reden? Onbekend. Een prachtige plek. Een aantal van de beelden staan vandaag de dag weer rechtop, maar dat is in de 20 eeuw gebeurd. Mooiste plek is wel Tongariki waar er 15 staan aan de zee, statig landinwaarts starend. Heel bijzonder om hier de zonsopgang te beleven. Te bedenken dat deze beelden jou vele malen zullen gaan overleven. Een andere mooie plek is de zuidkrater vh eiland, gevuld met water en weelderig groene moeras begroeiing. Uniek. Mooie uitzichten over de zee met wolken die als pluimen boven de zee hangen en enorm hoog de hemel in reiken. Petrogliefen (zoiets als hierogliefen in vulkaansteen uitgehakt maar dan hele bijzondere patronen; tot op de dag van vandaag kan niemande het schrift ontcijferen)
Hanga Roa, de enige bewoonde plaats op het eiland ken ik inmiddels van achter naar voor en van voor naar achter. Een serie van straten met wat huisjes, restaurantjes, terrasjes, palmbomen, en een klein strandje (niks grote hotels, alles is golfplaten-laagbouw). Tropical op en top. Hoe je je een tropisch paradijs voorstelt, zo ziet Hanga Roa er uit. Niet bepaald een straf om hier niets te doen. Welk restaurantje vandaag weer eens uitzoeken? Visje maar weer? Waar weer eens een sapje nemen? Het zijn zo de dingen die je bezig houden. En zulke hartelijke mensen. Ik voel me al bijna Rapa Nui. Dat gevoel wordt nog eens versterkt als je de zondagmis bezoekt. Je wordt vriendelijk de hand geschud door de priester/kapelaans bij binnenkomst. Een heel knus kerkje, en de hele Rapa Nui gemeenschap is er. De muzikale bijdrage is fantastisch. Typische Rapa Nui zang en muziek in koor. Dan neem je je buurman/vrouw aan weerszijden hand in hand (duurde effe tot ik dat doorhad) en er wordt gezongen. Aan het einde wens je iedereen "la paz" (vrede) en de zondag is ingeluid. Het voelt allemaal heel natuurlijk, alsof je het elke week hier zo doet.
De plaatselijke dans performance hier is een echt de moeite. Wel touristisch maar een ware beleving. Met een polynesische inslag dansen ze de sterren van de hemel. Met hemelse (vrouwelijke) sterren. Zoals vaker gebruik wordt het publiek betrokken. Ik moest zonodig aardig vooraan staan om de sterren vast te leggen op de plaat. Je voelt het al. Beeldschone Rapa Nui nadert... Dat podium op. Eerst een tijdje aan de zijkant van de coulissen, dan naar voren. Begint zo´n mannelijke Rapa ineens mijn T-shirt uit te trekken! Word ik middenin in de vrouwelijke keerkring geparkeerd (hoor ik later). Voor de rest herinner ik NIETS meer (....) Je zou in de verleiding komen het return ticket te annuleren... zie bijlage Joop y (....)
Kortom het wordt moeilijk weer het up-tempo van NL te hervinden. Met nog een dagje te chillen, hoop ik jullie desondanks spoedig weer te zien.
Iorama!
Rapa Joop